Brat,
Wat is het lang geleden dat we dingen postten op ons BLOG. En wat zijn de tijden sindsdien verschrikkelijk interessant geworden.
En nu zitten we aan de vooravond van een lange formatie. Maar dat hoeft helemaal niet. Ik heb al eerder onderstaand idee met je gedeeld maar ik vond het wel een nieuwe post waard:
Minderheidskabinet met meerderheden per minister: een frisse blik op regeren:
Als de formatie eindeloos voort gaat slepen, groeit de roep om een stabiel kabinet dat écht regeert.
Maar wat als we het hele idee van een eensgezind meerderheidskabinet eens durven los te laten? De Grondwet vraagt nergens om een klassiek coalitieakkoord met een eensgezinde meerderheid in de Kamer. Daar hebben we veeleer politieke tradities van gemaakt dan juridische vereisten. Dus waarom zouden CDA en D66 niet eens een stapje terug doen van die dwingende eenheid en kiezen voor een minderheidskabinet waarbij elke minister op eigen benen staat?
Stel je dit voor: de partijen leveren om en om ministers, alsof het een potje schoolvoetbal is, en elke minister zoekt onafhankelijk in de Tweede Kamer een meerderheid voor zijn beleid. Misschien zitten CDA-Kamerleden bij een D66-voorstel in de oppositie, en vice versa. En daar is dan één harde afspraak: niemand laat de ander vallen. Want dat zou pas echt gênant zijn in de polder.
Dit is geen oproep tot anarchie, maar juist tot volwassen politiek. Want wat hebben we nu? Kabinetten die eerst eindeloos compromissen zoeken en daarna zelden daadkracht vertonen — in de hoop dat alle coalitieleden altijd blijven knikken, hoe stroef ook.In plaats daarvan krijg je een kabinet waarin het ene dossier CDA-kleuring krijgt, het andere D66-getint is, en waar goede ideeën steun vinden, ook buiten de regeringspartijen.
Natuurlijk vraagt dit om een grote dosis vertrouwen en politieke volwassenheid. En het vereist dat we afscheid nemen van het idealistische beeld van kabinetseenheid. Gelukkig heeft Scandinavië al bewezen dat het kan: stabiele coalities met wisselende meerderheden per onderwerp.
Nederland heeft behoefte aan minder toneel en meer daadkracht. Minder “kabinet van één mond” en meer “kabinet van meervoudig stemmen”. Misschien wordt dit het meest Nederlandse compromis: een vorm van regeren die geen compromissen meer vermijdt, maar er juist op bouwt.Laat het formatiespel maar los. Geef de ministers gewoon de sleutel, en laat ze een meerderheid zoeken. Zo simpel kan politiek zijn.
brat
