Brat
Het is werkelijk ontroerend hoe de Trump-regering zich jarenlang ontpopte tot de zelfverklaarde beschermer van de Europese beschaving. Alsof Washington, tussen het binge-tweeten door, zich geroepen voelde om het Oude Continent te redden van het onvergeeflijke gevaar van… mensen die gewoon willen leven waar ze niet geboren zijn. Volgens de Trumpiaanse logica staat Europa namelijk op de rand van totale culturele implosie omdat immigranten brood durven te eten, taal durven te spreken en überhaupt bestaan.
Maar laten we eerlijk zijn: dit is natuurlijk een briljante analyse. Wie zou er beter zicht hebben op het verval van beschaving dan een regering die het eigen land met chirurgische precisie richting culturele zelfverbranding stuurde? Als er íemand expertise heeft in het herkennen van instortende waarden en normen, dan zijn het de beleidsmakers die dachten dat diplomatie iets was wat je oplost met caps lock.
Het is bijna aandoenlijk: de VS, ooit een land dat zich presenteerde als baken van democratische elegantie, beschuldigt Europa ervan op het punt te staan zijn beschaving te verliezen. Europa! Met zijn eeuwen aan kunst, literatuur, architectuur en het radicale idee dat een minister soms zélfs een boek leest. Dit continent, zo werd in Washington bezorgd gemompeld, zou niet langer zijn ‘echte’ identiteit behouden. Zeg maar gerust: het was héél erg in de war. Want wanneer je “identiteit” definieert als het ontbreken van diversiteit, dan kun je helaas alleen nog begrip opbrengen voor de menukaart van een fastfoodketen.
Het argument dat immigratie Europa zou vernietigen, is bovendien het mooiste bewijs van wat in Amerika zelf allang verloren lijkt: het vermogen tot historisch bewustzijn. Een land dat volledig is gebouwd op immigratie — letterlijk, figuurlijk, economisch, cultureel — panikeert bij de gedachte dat elders iets soortgelijks gebeurt. Het is alsof je een pizzabakker hoort verkondigen dat brood bakken gevaarlijk dicht tegen heiligschennis aanligt.
Maar het echte meesterwerk van tragikomische ironie is dit: een regering die cultuuromslag verwart met catastrofe, nuance met zwakte en feiten met persoonlijke beledigingen, kondigt met zorgelijke blik de neergang van andermans beschaving aan. Dat is niet alleen komisch, dat is pure performance-kunst. Als er nog archeologen bestaan over duizend jaar, zullen ze deze periode waarschijnlijk catalogiseren onder “Zelfspot, maar dan zonder dat iemand het doorhad.”
Dus ja, als de waarschuwingen uit Washington iets bewijzen, dan is het dit: dat er één beschaving is die daadwerkelijk in de problemen verkeert. Eén land waar politieke dialoog is gereduceerd tot klanknabootsingen, internationale samenwerking tot een ruilhandel in dreigementen, en intellectueel debat tot een aflevering van een realityshow. En dat land is niet Europa.
Of de VS ooit een beschaving heeft gehad? Ach, laten we mild zijn. Er waren gloriemomenten, zeker. Maar een beschaving herken je aan haar vermogen om zelfreflectie te tonen — en als die vaardigheid een olympische sport zou zijn, dan vrees ik dat de Trump-regering niet eens zou kwalificeren voor de voorrondes.
Groet brat
