Brat,
Heb jij dat ook. Dat als je iets leest met cijfertjes dat je het gaat narekenen. Stomme vraag, realiseer ik me nu, want je hebt mij laatst uitgebreid verteld dat je naar aanleiding van de jongste aardscheerder de verhoudingen gevisualiseerd had in je huiskamer. Wellicht kun je dat nog in een post met onze lezertjes delen.
Maar ik werd getriggerd door dit bericht waaruit blijkt dat Ethiopië het wereldrecord bomen aanplanten probeert te verbeteren.
365 miljoen bomen in 12 uur ? En even verderop 'honderdduizenden vrijwilligers al 2,6 miljard bomen hebben geplant'? Even rekenen dacht ik.
Als we uit gaan van 100.000 mensen die 365 miljoen bomen planten in 12 uur dat betekend dat 1 vrijwilliger 3650 bomen moet planten in 12 uur. Dat is ongeveer elke 12 seconden 1 boom en dat dan 12 uur non stop. Dat vind ik onwaarschijnlijk. Zelfs bij 500.000 vrijwilligers kom ik op het onwaarschijnlijke 12 uur lang elke minuut één boom planten. Al zouden de bomen nog maar zo groot zijn als een grasspriet lijkt me dat nog zwaar werk, zeker in die Afrikaanse hitte. En zinloos want het duurt dan jaren voordat die boom enig formaat heeft.
brat.
woensdag 31 juli 2019
woensdag 24 juli 2019
Godspeed Rutger Hauer
In deze week die toch al vol nostagische gevoelens zit vanwege de maanlanding (waarvan ik de kranten uit 1969 bewaard heb), nemen we, blijkt zojuist, ook afscheid van Rutger Hauer, alias Floris, en ook alias Eric Vonk in Turks Fruit, alias Erik Lanshof, soldaat van Oranje, alias adroïd Roy Batty in Blade Runner, etc. Een jeugdheld van me.
Om met de astronauten te spreken: Godspeed Rutger Hauer.
Om met de astronauten te spreken: Godspeed Rutger Hauer.
The Uncivil War
Brat, deze post is eigenlijk een reaktie op jouw Boris day post.
Ja gisteren werd Borissie dan gekozen tot leider van de conservatieven en daarmee beoogd premier. Toch een raar systeem. 160.000 mensen mochten stemmen (aantal leden conservative party).
En daarvan stemden ruim 90.000 op Boris. Voor de duidelijkheid het VK heeft 66 miljoen inwoners.
Dus ruim 90.000 mensen hebben voor deze premier gekozen. Dat is minder dan 0,14 % !!
En dan zeuren ze in ons kikkerlandje dat we geen gekozen premier hebben.
Maar goed, gisteren zat ik ten gevolge van de hitte binnen en besloot ik wat TV te kjiken. Van het voorjaar had ik het docudrama Brexit, The Uncivil War opgenomen en dat heb ik gisteren bekeken.
En daar werden een paar dingen mij nogmaals duidelijk gemaakt:
Ja gisteren werd Borissie dan gekozen tot leider van de conservatieven en daarmee beoogd premier. Toch een raar systeem. 160.000 mensen mochten stemmen (aantal leden conservative party).
En daarvan stemden ruim 90.000 op Boris. Voor de duidelijkheid het VK heeft 66 miljoen inwoners.
Dus ruim 90.000 mensen hebben voor deze premier gekozen. Dat is minder dan 0,14 % !!
En dan zeuren ze in ons kikkerlandje dat we geen gekozen premier hebben.
Maar goed, gisteren zat ik ten gevolge van de hitte binnen en besloot ik wat TV te kjiken. Van het voorjaar had ik het docudrama Brexit, The Uncivil War opgenomen en dat heb ik gisteren bekeken.
En daar werden een paar dingen mij nogmaals duidelijk gemaakt:
- De leave campagne beweerde allerlei onzin verhalen.
- Ze maakten gebruik van (later als illegaal gedefinieerd) micro targetting via social media
- Het Verenigd Koninkrijk is nu gepolariseerd.
- Obeliks had helemaal gelijk: "Rare jongen die Britten"
Ad 1. De leider van de remain campagne, Craig Oliver, was een overheids functionaris en die wordt licht wanhopig als blijkt dat de leden van zijn peergroepen de onzin argumenten van de leave campagne (£ 350 miljoen per week naar EU, laten we dat aan de National Health Service geven) wel geloven. En als hij uitlegt dat het een rabiate leugen is zowel het bedrag klopt niet als het feit dat je dat geld niet zomaar elders kan besteden, dan wordt hem verweten dat hij liegt in het kader van project fear. Het lastige is dat hij als overheids functionaris ter verantwoording geroepen kan worden terwijl de leavers niet gekozen zijn in welke functie dan ook, dus ook niet verantwoordelijk te houden zijn.
Een andere mooie scene is als Craig zich realiseert dat de EU (en immigranten) al 20 jaar als zwart schaap worden gezien die bij alles wat misgaat de schuld krijgen. Die leugen is in 3 maanden niet weg te poetsen. Boris Johnson heeft als EU correspondent daar een aardige kei aan bijgedragen.
Ad 2. Dit is nieuwe politiek. Volgens de TV-film werd er bij het leave campagne team een database opgezet die mensen met algoritme's uiterst nauwkeurig classificeerde, en vervolgens zeer specifiek reclame's genereerde precies op dat vlak waar de kiezer gevoelig voor bleek. Op die manier lokte ze notoire niet stemmers naar de stembus. En dat gaf uiteindelijk de doorslag. Dezelfde bureau's zijn gebruikt bij de Amerikaanse president verkiezingen.
Ad.3 Dat zal voorlopig wel zo blijven
Ad 4. Niets aan toe te voegen.
Maar goed hoe nu verder.
Ik hoop dat ze zelf eruit gaan op 31 oktober, maakt mij niet (meer) uit hoe. Ik wil die saboteurs (voorlopig) niet meer in onze EU. En het moet duidelijk zijn dat dat een keuze van het VK is.
Waar ik bang voor ben is dat Boris de Brexit niet kan regelen, en nieuwe verkiezingen uitschrijft waardoor er of uitstel komt of dat er harde Brexit komt die dan zogenaamd (Farange, Boris) aan de stijfkoppigheid van de EU ligt.
Ik krijg het er warm van
brat
dinsdag 23 juli 2019
Boris Day
Schreef ik op 13 mei nog de post Doris Day, vandaag is het Boris Day.
Alexander Boris de Pfeffel Johnson is vandaag immers gekozen tot PM in de UK. Zoals te verwachten was. Hij gaat de Brexit leveren, desnoods zonder deal.
Samen met Fokke en Sukke verheug ik me op het nieuwe seizoen van de Brexit Saga.
brat, het lijkt er op alsof we onze blog enigszins gekoppeld hebben aan het brexitgebeuren. Diverse van onze posts gaan er over, en op de voorpagina prijken Fokke en Sukke.
Het lijkt er voorts op alsof de energie om posts te schrijven een beetje opraakt.
Laten we er nog een snok aan geven en het in elk geval tot 31 oktober volhouden; de meet ligt op Halloween. Wanneer Brexit voltooid zal zijn (neem ik aan).
Okee?
Houdoe, Brat.
Alexander Boris de Pfeffel Johnson is vandaag immers gekozen tot PM in de UK. Zoals te verwachten was. Hij gaat de Brexit leveren, desnoods zonder deal.
Samen met Fokke en Sukke verheug ik me op het nieuwe seizoen van de Brexit Saga.
brat, het lijkt er op alsof we onze blog enigszins gekoppeld hebben aan het brexitgebeuren. Diverse van onze posts gaan er over, en op de voorpagina prijken Fokke en Sukke.
Het lijkt er voorts op alsof de energie om posts te schrijven een beetje opraakt.
Laten we er nog een snok aan geven en het in elk geval tot 31 oktober volhouden; de meet ligt op Halloween. Wanneer Brexit voltooid zal zijn (neem ik aan).
Okee?
Houdoe, Brat.
donderdag 18 juli 2019
Mondfiat
Beste Brat,
Hoe is het ?
Al lang niks meer gehoord.
Afgelopen week zat ik met collega K. te kletsen en daarbij beschreef ik iemand als mondfiat. Daar had zij nog nooit van gehoord. Dus ik zei dat betekent 'goed gebekt'. Maar voor de zekerheid zocht ik het op, blijkt het dialect te zijn. Brabants dialect nota bene.
Wat zou daar de origine van zijn dacht ik, en ging verder zoeken.
Blijkbaar was ik niet de eerste want ik kwam bij deze post uit van een mede blogspotblogger.
Ik heb nog eens verder gebladerd bij deze mede blogger, en hij heeft toch wel aardige, voor ons herkenbare stukjes geschreven. Zie ook deze .
De naam van Blog begreep ik eerst niet: Bolduque, en achteraf schaam ik mij daar wel een beetje voor.
Gegroet
brat
Hoe is het ?
Al lang niks meer gehoord.
Afgelopen week zat ik met collega K. te kletsen en daarbij beschreef ik iemand als mondfiat. Daar had zij nog nooit van gehoord. Dus ik zei dat betekent 'goed gebekt'. Maar voor de zekerheid zocht ik het op, blijkt het dialect te zijn. Brabants dialect nota bene.
Wat zou daar de origine van zijn dacht ik, en ging verder zoeken.
Blijkbaar was ik niet de eerste want ik kwam bij deze post uit van een mede blogspotblogger.
Ik heb nog eens verder gebladerd bij deze mede blogger, en hij heeft toch wel aardige, voor ons herkenbare stukjes geschreven. Zie ook deze .
De naam van Blog begreep ik eerst niet: Bolduque, en achteraf schaam ik mij daar wel een beetje voor.
Gegroet
brat
maandag 24 juni 2019
Het lokale hitte plan, Proust
Ha Brat
Afgelopen vrijdag sloeg de schrik me om het hart. De weersvoorspelling gaf 6 dagen van ruim boven de 30 graden op rij aan eindigend met twee keer 38 graden aankomende donderdag en vrijdag. "Hoe komen we die in godsnaam door", spookte door mijn hoofd.
Het lokale hitteplan werd ingezet. Dat wil zeggen dat ik elke dag even na zonsopgang (05:00u) op sta om het huis te koelen (alle ramen en deuren open).
Met de 7 thermometers in en rondom het huis wordt angstvallig in de gaten gehouden of de ramen nog open kunnen blijven of alweer dicht moeten.
Tevens is er een antikook plan opgesteld met bijbehorende maaltijden en boodschappen zodat de warmte productie in huis geminimaliseerd wordt.
En voor de rest zo weinig mogelijk activiteiten ondernemen.
Maar wat doe je dan hoor ik je al vragen.
Nou ik ben met een literair project bezig. Ik wil namelijk de roman cyclus à la recherche du temps perdu (op zoek naar de verloren tijd) van Marcel Proust lezen. En daar ben ik dus mee begonnen.
Ik heb de eerste 100 pagina's erop zitten en het bevalt me wel.
De stijl van Proust maakt het wel een langzame lees klus, hij schrijft associatief, in meanderende ellenlange zinnen, (één zin van meer dan een pagina is eerder regel dan uitzondering) met veel homerische vergelijkingen. Daarnaast zijn er veel verwijzingen naar toenmalige actualiteiten, beroemdheden, boeken en kunstwerken, die door de uitgever gelukkig van noten zijn voorzien, maar die door een technisch gebrek aan mijn ereader, dan wel aan het epubboekbestand, niet makkelijk te gebruiken zijn, zodat het lezen traag gaat. Heel erg traag.
En vreemd genoeg past dat wel.
Ook de huidige hitte past bij de lome beschrijvingen van de herinneringen van de ik persoon aan de zomerse tijden dat hij met zijn familie in het (inmiddels niet meer verzonnen dorp) Combray doorbrengt bij zijn tante en andere familie leden.
Die familie is doordesemt met de (onuitgesproken) verwachtingspatronen van de plaatselijke betere lieden. De ik persoon is een gevoelig jongetje, enfin je merkt het genoeg onderwerpen die het op een of andere manier herkenbaar maken.
Dus of hangend in de hangmat ('s ochtends) of liggend op de bank vermei ik mij met Proust, al dan niet ondersteund door een fris biertje.
Proost
brat
Afgelopen vrijdag sloeg de schrik me om het hart. De weersvoorspelling gaf 6 dagen van ruim boven de 30 graden op rij aan eindigend met twee keer 38 graden aankomende donderdag en vrijdag. "Hoe komen we die in godsnaam door", spookte door mijn hoofd.
Het lokale hitteplan werd ingezet. Dat wil zeggen dat ik elke dag even na zonsopgang (05:00u) op sta om het huis te koelen (alle ramen en deuren open).
Met de 7 thermometers in en rondom het huis wordt angstvallig in de gaten gehouden of de ramen nog open kunnen blijven of alweer dicht moeten.
Tevens is er een antikook plan opgesteld met bijbehorende maaltijden en boodschappen zodat de warmte productie in huis geminimaliseerd wordt.
En voor de rest zo weinig mogelijk activiteiten ondernemen.
Maar wat doe je dan hoor ik je al vragen.
Nou ik ben met een literair project bezig. Ik wil namelijk de roman cyclus à la recherche du temps perdu (op zoek naar de verloren tijd) van Marcel Proust lezen. En daar ben ik dus mee begonnen.
Ik heb de eerste 100 pagina's erop zitten en het bevalt me wel.
De stijl van Proust maakt het wel een langzame lees klus, hij schrijft associatief, in meanderende ellenlange zinnen, (één zin van meer dan een pagina is eerder regel dan uitzondering) met veel homerische vergelijkingen. Daarnaast zijn er veel verwijzingen naar toenmalige actualiteiten, beroemdheden, boeken en kunstwerken, die door de uitgever gelukkig van noten zijn voorzien, maar die door een technisch gebrek aan mijn ereader, dan wel aan het epubboekbestand, niet makkelijk te gebruiken zijn, zodat het lezen traag gaat. Heel erg traag.
En vreemd genoeg past dat wel.
Ook de huidige hitte past bij de lome beschrijvingen van de herinneringen van de ik persoon aan de zomerse tijden dat hij met zijn familie in het (inmiddels niet meer verzonnen dorp) Combray doorbrengt bij zijn tante en andere familie leden.
Die familie is doordesemt met de (onuitgesproken) verwachtingspatronen van de plaatselijke betere lieden. De ik persoon is een gevoelig jongetje, enfin je merkt het genoeg onderwerpen die het op een of andere manier herkenbaar maken.
Dus of hangend in de hangmat ('s ochtends) of liggend op de bank vermei ik mij met Proust, al dan niet ondersteund door een fris biertje.
Proost
brat
vrijdag 21 juni 2019
A train decoy
Ha brat,
eerst even over de titel: train decoy in de betekenis van treinenval. Ik heb voor de engelse variant gekozen omdat die het lekkerste bekt. Ik had het stukje eerst 'traintrap' genoemd, nog lekkerder misschien, maar decoy is passender gelet op het vervolg.
In de diepe middeleeuwen was Holland een gebied dat, afgezien van een smalle duinenrij, vooral uit plassen en moerassen bestond. Naast vis en konijn (duinen) vormde eend een welkome aanvulling als proteïnen bron. Maar hoe deze te vangen?
Als chauvinist ga ik ervan uit dat het de Nederlanders waren die de eendenkooi ontwierpen, een eendenval. Een rustige waterplas omgeven door riet en struiken, wilde eenden met tamme lokeenden lokken, ze met een kooikershond naar een steeds smaller wordende sloot lokken, waar vanaf een bepaald moment een net boven zit (de zogenaamde pijp), en ze dan opjagen een kooi in, en vangen: waarbij de eenden 'de pijp uitgaan'.
Het Nederlandse woord 'eendenkooi' is door de Engelsen fonetisch overgenomen: a (duck) decoy. Decoy heeft in het Engels de betekenis lokaas, maar ook lokken gekregen; het is dus afkomstig van het Nederlandse '(de) kooi'.
Tot zover deze wetenswaardigheid.
Maar laat ik nou onbedoeld een treinenval hebben gebouwd!
Het zit zo. Onze kleinzoon speelt graag met een houten trein. Wij hebben dus een koffer vol met stukken spoor. [Ik zou de opsomming kunnen geven, maar dat maakt het saai denk ik. Wel is vermeldenswaard dat alle stukken hetero zijn (gaatje aan de ene kant, uitsteeksel dat erin past aan de andere kant), op twee na; die zijn aan beide zijden gelijk (we hebben een L stuk en een H stuk zogezegd). Die komen goed van pas want soms komt het na wissels zo uit dat je zo'n homostuk nodig hebt.]
Het is leuk om zo'n spoor te leggen, maar het is pas echt een uitdaging om een parcours te leggen waarbij je zo weinig mogelijk spoorstukken ongebruikt laat. Een dode arm overhouden is daarbij niet chique (temeer daar we niet de beschikking hebben over een stootjuk).
De uitdaging van een heel parcours leggen is alleen haalbaar zonder kleinzoon erbij, want als je sporen aan het leggen bent met hem erbij, breekt hij ze even snel weer af. Maar als je het in alle rust in je eentje opbouwt, gaat hij er later lekker mee spelen en laat hij de baan liggen.
Afgelopen weekend bouwde ik het onderstaande parcours.
Ziet er toch best serieus uit, nietwaar? Zeker als ik het vergelijk met het baantje dat wij vroeger met de electrische trein konden bouwen.
Enfin, daarna zette ik er, ter voorbereiding op de komst van de kleine prins, alvast wat treinen op. En liet deze in gedachten rondrijden. En opeens zag ik wat ik had gecreëerd. want waar ik de treinen ook plaats, en welke kant ze ook opgaan, ze komen binnen de kortste keren op een kleine lus uit waar ze niet meer vanaf kunnen.
Ik heb er een beetje over nagedacht, maar niet al te veel (ik had deze week ook nog wat familiesores die me door de kop zeurden); misschien is het 'wiskundig' wel iets bijzonders, maar waarschijnlijk niet en komt dit veel vaker voor. Toch vond ik het, toen ik het onbedoeld had gemaakt, opmerkelijk. En tevens postwaardig.
Tuut tuut. Nou jij weer.
Brat
eerst even over de titel: train decoy in de betekenis van treinenval. Ik heb voor de engelse variant gekozen omdat die het lekkerste bekt. Ik had het stukje eerst 'traintrap' genoemd, nog lekkerder misschien, maar decoy is passender gelet op het vervolg.
In de diepe middeleeuwen was Holland een gebied dat, afgezien van een smalle duinenrij, vooral uit plassen en moerassen bestond. Naast vis en konijn (duinen) vormde eend een welkome aanvulling als proteïnen bron. Maar hoe deze te vangen?
Als chauvinist ga ik ervan uit dat het de Nederlanders waren die de eendenkooi ontwierpen, een eendenval. Een rustige waterplas omgeven door riet en struiken, wilde eenden met tamme lokeenden lokken, ze met een kooikershond naar een steeds smaller wordende sloot lokken, waar vanaf een bepaald moment een net boven zit (de zogenaamde pijp), en ze dan opjagen een kooi in, en vangen: waarbij de eenden 'de pijp uitgaan'.
Het Nederlandse woord 'eendenkooi' is door de Engelsen fonetisch overgenomen: a (duck) decoy. Decoy heeft in het Engels de betekenis lokaas, maar ook lokken gekregen; het is dus afkomstig van het Nederlandse '(de) kooi'.
Tot zover deze wetenswaardigheid.
Maar laat ik nou onbedoeld een treinenval hebben gebouwd!
Het zit zo. Onze kleinzoon speelt graag met een houten trein. Wij hebben dus een koffer vol met stukken spoor. [Ik zou de opsomming kunnen geven, maar dat maakt het saai denk ik. Wel is vermeldenswaard dat alle stukken hetero zijn (gaatje aan de ene kant, uitsteeksel dat erin past aan de andere kant), op twee na; die zijn aan beide zijden gelijk (we hebben een L stuk en een H stuk zogezegd). Die komen goed van pas want soms komt het na wissels zo uit dat je zo'n homostuk nodig hebt.]
Het is leuk om zo'n spoor te leggen, maar het is pas echt een uitdaging om een parcours te leggen waarbij je zo weinig mogelijk spoorstukken ongebruikt laat. Een dode arm overhouden is daarbij niet chique (temeer daar we niet de beschikking hebben over een stootjuk).
De uitdaging van een heel parcours leggen is alleen haalbaar zonder kleinzoon erbij, want als je sporen aan het leggen bent met hem erbij, breekt hij ze even snel weer af. Maar als je het in alle rust in je eentje opbouwt, gaat hij er later lekker mee spelen en laat hij de baan liggen.
Afgelopen weekend bouwde ik het onderstaande parcours.
Ziet er toch best serieus uit, nietwaar? Zeker als ik het vergelijk met het baantje dat wij vroeger met de electrische trein konden bouwen.
Enfin, daarna zette ik er, ter voorbereiding op de komst van de kleine prins, alvast wat treinen op. En liet deze in gedachten rondrijden. En opeens zag ik wat ik had gecreëerd. want waar ik de treinen ook plaats, en welke kant ze ook opgaan, ze komen binnen de kortste keren op een kleine lus uit waar ze niet meer vanaf kunnen.
Ik heb er een beetje over nagedacht, maar niet al te veel (ik had deze week ook nog wat familiesores die me door de kop zeurden); misschien is het 'wiskundig' wel iets bijzonders, maar waarschijnlijk niet en komt dit veel vaker voor. Toch vond ik het, toen ik het onbedoeld had gemaakt, opmerkelijk. En tevens postwaardig.
Tuut tuut. Nou jij weer.
Brat
Abonneren op:
Posts (Atom)